Marian Walentynowicz urodził się 20 sierpnia 1896 roku w Petersburgu.

W roku 1915  ukończył 8-klasowe Gimnazjum Klasyczne ze złotym medalem za dobre wyniki w nauce. W 1916 rozpoczął naukę w Instytucie Inżynierów Cywilnych.

W 1917 roku zgłosił się na ochotnika do I Korpusu Wschodniego gen. Dowbór-Muśnickiego, gdzie służył do rozwiązania Korpusu w maju 1918 roku.

W czasie wojny polsko-bolszewickiej  1919-1920 walczył w 1 Pułku Ułanów Krechowieckich. Dwukrotnie odznaczony Krzyżem Walecznych.

Po wojnie wrócił na studia. Był asystentem prof. Zygmunta Kamińskiego w Katedrze Rysunku Odręcznego, działał w Towarzystwie Opieki nad Zabytkami. W 1923 roku prof. Stanisław Noakowski przekazał mu swoją pracę przy przebudowie pałacu w Korczewie.

W 1924 roku został członkiem ekipy plastyków, która pod kierunkiem Karola Frycza dekorowała Polską Wystawę Przemysłową w Konstantynopolu.

Współpracował z czasopismami: „Tygodnik Ilustrowany”, „Z Całego Świata”, „Kurier Warszawski”, „Naokoło Świata”, „Mały Dziennik”… Ilustrował książki dla dzieci: Bajki Andersena, Bajki Braci Grimm, Bajki z 1001 nocy…

We współpracy z Kornelem Makuszyńskim w latach 1932-1934 stworzył czterotomową historię przygód Koziołka Matołka, która stała się ikoną polskiej literatury dla dzieci.

Studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej ukończył w 1932 roku.

W latach 1932 - 1939 prowadził Pracownię Szczegółu Architektonicznego i Akwareli w Żeńskiej Szkole Architektury im. Stanisława Noakowskiego.

W latach 1924-1939 odbył wiele podróży zagranicznych, a w 1937 roku odbył wyprawę dookoła świata; w 1929 roku został przyjęty w poczet członków National Geografic Society. Relacje i rysunki ze swoich podróży publikował w prasie, prezentował na wystawach oraz odczytach.

W 1938 roku objął prezesurę Polskiego Towarzystwa Widowisk Artystycznych, kierował występami Baletu w Cannes, Marsylii, Luksemburgu, Kownie oraz na Wystawie Światowej w Nowym Jorku.

Służbę wojskową w Polskich Siłach Zbrojnych poza Krajem rozpoczął 30 września 1939 roku w Coetquidan.

W 1941 roku, jako dowódca kompanii sztabowej wyjechał z misją gen. Ducha do Kanady. Został kierownikiem graficznym dwujęzycznego pisma propagandowego „Odsiecz”, tam też, wspólnie z Ryszardem Kiersznowskim, stworzył komiksową postać żołnierza - Walentego Pompki.

11 czerwca 1943 roku otrzymał legitymację Korespondenta Wojennego z numerem 1 i z Dywizją Pancerną gen. Maczka odbył całą kampanię od Arromanches do Wilhelmshafen.  Z tego okresu pochodzi wiele zdjęć i rysunków, między innymi z wizyty marszałka Montgomery’ego u gen. Maczka, czy inspekcji Pierwszej Dywizji Pancernej dokonanej przez gen. Eisenhowera.

Swoje wojenne wspomnienia opisał w książce zatytułowanej „Wojna bez patosu”.

Podczas wojny był nie tylko żołnierzem i kronikarzem. Jego rysunki, karykatury i szkice były wystawiane na licznych wystawach indywidualnych w Anglii, Kanadzie, w Muzeum Polskim w Chicago oraz w okupowanych Niemczech. Zaprojektował dyplomy, pocztówki, druki propagandowe, odznaki wojskowe (w tym najbardziej znany Znak Spadochronowy).

Po powrocie do Polski w 1947 roku został kierownikiem graficznym Wydawnictwa MON.

Współpracował z najpopularniejszymi dziennikami i periodykami. W Polskim Radio prowadził przez 10 lat cykl pogadanek pt. „Wędrujemy z malarzem”. Współpracował też z powstającą Telewizją Polską.

Marian Walentynowicz uważany jest za prekursora polskiego komiksu. Oprócz Koziołka Matołka stworzył wizerunki: małpki Fiki-Miki (1935), pani Kunegundy Sitko (1933), Walusia (1933), Tchórzaczka (1933), Jurka Czupurka (1936), Osła Kłapoucha (1936), Stracha na wróble (1938), Piecyka i Rzepki (1939), Walentego Pompki (1941), Jurka Prztyka (1947), Felka Tarapaty (1947), Pifa i Pafa (1948), Don Kichota (1949), Niedźwiadka Kosmatka (1964).

Zmarł 26 sierpnia 1967 roku w Warszawie.

Pochowany na Starych Powązkach, kwatera 238 (VI/4)